0
ਮੈਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸਮਝਾਇਆ
ਜਦੋ ਪੱਲਾ ਸੀ ਓਹਨੇ ਛਡਾਇਆ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੀ ਓਹਨੂੰ ਬਣਾਇਆ
ਓਹਨੇ ਕੋਡੀ ਵੀ ਨਾ ਮੁੱਲ ਪਾਇਆ
ਬਾਜਵੇਇਆ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਸਦਾ ਆਇਆ
ਸਚ ਲੋਕਾ ਨੇ ਆਖ ਸੁਣਾਇਆ
जलते हुए को देख कर
भी ना उनसे रहा गया
के पास आये मेरे और
हाथ सेक कर चल दिए
उम्मीद तो थी शायद
के मुझे बचा लेंगे
पर उन्हें कोई फर्क ना था
के कौन जल रहा था
कलम :- हरमन बाजवा ( मुस्तापुरिया )
उनकी अदा का जब महफ़िल मैं जिकर होता है
सीने मैं एक मीठा सा दर्द होता है
नाम आते है कईयो के फिर सामने
हर शक्श के चेहरे पर फिकर सा होता है
ना जाने किस वार से लूट लेती है ये
हर गुजरने वाला इनका मुरीद होता है
हरमन फिर गरीब कोई बेवजह से पकड़ा जाता है
असल मैं तो कत्ल इन्ही के हाथों से होता है
कलम :- हरमन बाजवा ( मुस्तापुरिया )
ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋ ਕੱਡਇਆ
ਭਾਵੇ ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਵੀ ਸਦਾ ਆਖਇਆ
ਜੱਦ ਤੱਕ ਮੇਂ ਰਹੀ ਸੱਜਣਾ ਜਿਉਂਦੀ
ਨਹੀ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਵੀ ਕਦੇ ਝਾਕਇਆ
ਤੇਰੇ ਹਰ ਸ਼ੋਂਕ ਨੂੰ ਪੁਗਾਉਣ ਦੀ ਖਾਤਿਰ
ਸਿਹਾ ਸੱਬ ਕੁੱਜ ਮੁਹੋ ਕੁੱਜ ਨਾ ਆਖਇਆ
ਰਹੀ ਬੰਨ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਮੈਂ
ਖਾ ਠੋਕਰਾਂ ਤੇਰਾ ਕੁੱਜ ਵੀ ਨਾ ਵਿਗਾਡਇਆ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਨੀ ਲਾਇਆ ਮਰਹਮ ਮੇਰੇ ਜਖਮਾ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਸੁਖ ਹਰ ਵੇਲੇ ਰੱਬ ਕੋਲੋ ਅਰਦਾਸਇਆ
ਪਰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਕਹਿ ਤਾ ਮੈਨੂੰ ਜੇ ਗੈਰ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ ਚੜਦੀ ਸੁਵੇਰ ਤੇ ਢਾਲਦੀ ਦੋਪਹਿਰ
ਹਰ ਪਲ ਮੰਗੀ ਸੋਹਣਇਆ ਵੇ ਤੇਰੀ ਹੀ ਖੈਰ
ਭਾਵੇ ਵੱਸ ਗਿਆ ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਗੈਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
Posted: 21/04/2012 in PUNJABI