0
मैं चिराग हाथों में लेकर
ना एहसास था जरा भी
मैं खड़ा था जो लिए
पर किनारे भी तो अपनी जगह
यूँ लगा कुछ खो रहा है
कोई अपना जुदा हो रहा है
मन भी उदास हो रहा है
वक़्त जो वो करीब हो रहा है
ये एहसास भी हो रहा
क्यूँ ये सब हो रहा है
कोई जोर नहीं किसी का किसी पर
सब लेखो का “हरमन” हिसाब हो रहा है
कलम :- हरमन बाजवा ( मुस्तापुरिया )
मुश्किलों ने था ऐसा घेरा
के मैं बिल्कुल टूट गया
तन्हाईयो का भी था ऐसा फेरा
के उजालो से पीछे छूट गया
खुद की करनी का है ये फल
क्यूँ खुद से हरमन रूठ गया
अभी तो सितम है और भी बाकी
हौंसला अभी से बाजवा तेरा टूट गया
कलम :- हरमन बाजवा ( मुस्तापुरिया )
कल रात को मैंने सोचा ये
क्यूँ ख्वाबो की मेरे ताबीर नहीं
जो दिखता है सब वो सच तो नहीं
फिर क्यूँ ये मुझे मंजूर नहीं
पाना चाहो तो कुछ भी नामुमकिन नहीं
सब आसान है मंजिल दूर नहीं
क्यूँ रहता है कोसता खुदा को हर वक़्त
लकीर हाथ की है जो वो तकदीर तो नहीं
बना सकता है खुद मिटा सकता है खुद
कोई शहंशाह नहीं कोई फ़कीर नहीं
दिया सब कुछ है खुदा ने इंसान को मगर
क्यूँ दिखती उसे ” हरमन “असली तस्वीर नहीं
कलम :- हरमन बाजवा ( मुस्तापुरिया )
ਮੈਂ ਵੀ ਚੋਉਂਦਾ ਸੀ ਉਹਨੂੰ
ਉਹ ਵੀ ਜਾਣ ਵਾਰਦੀ ਸੀ
ਖੋਰੇ ਕਰਜ ਸੀ ਉਹ ਕਿਹੜਾ
ਜੀਦਾ ਮੁੱਲ ਉਹ ਤਾਰਦੀ ਸੀ
ਹੋਵਾ ਨਾ ਜੱਦ ਕੋਲ ਮੈਂ
ਮੇਰੀ ਫੋਟੋ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ ਸੀ
ਉਹਦੀ ਇੱਕੋ ਕਾਤਿਲ ਤੱਕਣੀ ਹੀ
ਸਾਡਾ ਸੀਨਾ ਠਾਰਦੀ ਸੀ
ਮੇਰਾ ਹਰ ਸ਼ੋਂਕ ਪੁਗਾਨ ਲਈ
ਆਪਣੀਆ ਰੀਜਾ ਮਾਰਦੀ ਸੀ
ਕਿੱਦਾ ਖੁਸ ਰਹਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ
ਬਸ ਏਹ੍ਹੋ ਗੱਲ ਵਿਚਾਰਦੀ ਸੀ
ਭਾਵੇ ਹੋਵਾ ਮੈਂ ਨਾਰਾਜ ਕਦੇ
ਪਰ ਉਹਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸੀ
ਸਾਡੇ ਕਿੱਤੇ ਕਈ ਟੁੱਟੇ ਵਾਦੇ
ਪਰ ਉਹ ਪੱਕੀ ਕੋਲ ਕਰਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਅੱਸੀ ਭਾਵੇ ਉਹਨੂੰ ਉਡੀਕੀਆ ਨਹੀ
ਉਹਨੂੰ ਭੁਖ ਸਾਡੇ ਦੀਦਾਰ ਦੀ ਹੀ ਸੀ
ਅੱਸੀ ਪਤਝੜ ਵੇਖੀ ਹਰ ਪਾਸੇ
ਉਹਨੇ ਲਿਆਂਦੀ ਰੁੱਤ ਬਹਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਹੰਜੂ ਆਨ ਤੋ ਪਹਿਲਾ ਸੀ ਪੂੰਜ ਦਿੰਦੀ
ਹੱਸੇ ਖਿੱਲਰ ਦੇ ਜਦੋ ਵੰਗ ਛੰਨਕਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਮੈਂ ਲੱਬ-ਦਾ ਰੱਬ ਮੰਦਿਰ ਮਸਜਿਦਾ ਚ ਰਿਹਾ
ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਰਤੀ ਉਤਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਸੀ ਕੋਹਾ ਦੂਰ ਓਸ ਤੋ
ਉਹਦੇ ਲਈ ਹਰ ਘੜੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਸ਼ਕ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉਹ ਕਰ ਲੈਂਦੀ
ਕਰਾ ਸੱਜਦੇ ਉਹਦੇ ਗੱਲ ਇਤਬਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਲਿਆ ਇਮਤਿਹਾਨ ਉਹਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ
ਸਾਡੀ ਬਣ ਗਈ ਆਦਤ ਹਰ ਵਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਅੱਸੀ ਮੰਗਦੇ ਸਫਾਈ ਖੋਰੇ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸੀ
ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਦੁਖ ਸਹਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਉਹਦੇ ਜਾਨ ਪਿਛੋ “ਹਰਮਨ ” ਨੂੰ ਇਹਸਾਸ ਹੋਇਆ
ਖੇਡ ਸੋਖੀ ਨਹੀ “ਬਾਜਵਾ” ਇਸ਼ਕ਼ ਵਿਆਪਾਰ ਦੀ ਸੀ
“ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ” ਵੇ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਗਲੀ ਗਲੀ
ਗੱਲ ਉਹਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸਾਡੀ ਹਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਕਲਮ- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ਜੀ ਕਰੇ ਤੇਰੇ ਗੱਲ ਦਾ ਹਾਰ ਬਣ ਜਾ
ਜੇਹਿੜਾ ਸਜਾਏ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣ ਜਾ
ਬਣ ਚੂੜੀਆਂ ਛੰਣ ਛੰਣ ਕਰਦਾ ਫਿਰਾਂ
ਕਦੇ ਨੱਕ ਦੇ ਕੋਕੇ ਦੀ ਲਿਸ਼੍ਕਾਰ ਬਣ ਜਾ
ਬਣ ਟਿੱਕਾ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚਮਕਾ ਮੈਂ
ਤੇਰੇ ਬੁੱਲਾ ਉੱਤੇ ਹਾੱਸੇ ਦੀ ਫੁਹਾਰ ਬਣ ਜਾ
ਗੁੱਤ ਦਾ ਪਰਾਂਦਾ ਬਣ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉੱਡਾ
ਕਾਲਾ ਟਿੱਕਾ ਬਣ ਰੂਪ ਦਾ ਪਹਰੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾ
ਬਣ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਕੰਦ ਉੱਤੇ ਲਮਕਾ ਮੈਂ
ਕਰੇ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਰਾਜਦਾਰ ਬਣ ਜਾ
ਬਣ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਖਿਆਲਾ ਵਿੱਚ ਘੁਮਦਾ ਰਹਾਂ
ਤੇਰੇ ਮੁਹੋ ਜੇਹਿੜਾ ਹੋਏ ਇਜਹਾਰ ਬਣ ਜਾ
ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਾਲ ਰਹੇ “ਬਾਜਵਾ” ਸਾਏ ਵਾੰਗੂ
ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਬਣ ਜਾ
ਕਲਮ – ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ऊँचा बैठ सदा नीच देखिए
और ना ऊँचा होए
“हरमन” ऊँचा हाथ ना पहुचे
नीच सदा सुखी होए
ऊँचा उठ ना भूलिए सब कुछ
पल में हस्ती खोए
ऊँचा उड़े परिंदा हर पल
धरती पे आसरा होए
कलम :- हरमन बाजवा ( मुस्तापुरिया )
लोगो ने सिखा दिया
चालाकी करना मुझे
वर्ना अपने भोलेपन से
हरमन अभी तक अन्जान था
ना जाने कहाँ से हुआ
मुश्किलों का आगाज
खुदा कसम अब से पहले
बड़ा ही इत्मीनान था
कलम :- हरमन बाजवा ( मुस्तापुरिया )
आग लगी थी चारो तरफ
सब कुछ जल रहा था
मेरा लुट गया था सब कुछ
उसका दिल ना पिघल रहा था
क्या देख कर ना जाने वाहा
उसका चेहरा खिल रहा था
मेरी साँसे थम रही थी
उसको सुकून मिल रहा था
कलम :- हरमन बाजवा ( मुस्तापुरिया )
ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀ ਹਾਰ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਯਾਰਾ
ਮਜਾ ਜਿਤ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਆਵੇ
ਇਸ਼ਕ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਪੇ ਜੋ ਥੱਕਿਆ
ਉਹਨੂੰ ਇਸ਼ਕ਼ ਨਾ ਰਾਸ ਕਦੇ ਆਵੇ
ਇਸ਼ਕ਼ ਖਡਾਵੇ ਖੇਡਾ ਉਖੀਆ
ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਾ ਮੈਦਾਨ ਚ ਪਾਵੇ
ਬਣ ਸੱਜਣਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਦੀਵਾ
ਭਾਵੇ ਤੇਲ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਜਲਾਵੇ
ਯਾਰ ਨੂੰ ਲੱਬਦੀਆਂ ਆਪ ਗਵਾਚਾ
ਜੱਗ ਕਮਲਾ ਆਖ ਬੁਲਾਵੇ
ਕਰ ਕੇ ਕਾਰੇ ਨਾਚ ਨਚਾਵੇ
ਨੱਚ ਨੱਚ ਕੇ ਦੁਹਾਈਆਂ ਪਾਵੇ
ਜੇ ਇਸ਼ਕ਼ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਰਾਵਾਂ ਚਾਨਣ
ਉਂਜ ਹਨੇਰੇਆ ਚ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਵੇ
ਇਸ਼ਕ਼ ਨੂੰ ਪੜਿਆ ਮੁਰਸ਼ਿਦ ਹੋਇਆ
ਐਂਵੇ ਜਾਨ ਦੀ ਬਾਜੀ ਕਿਉ ਲਾਵੇ
ਬਾਜਵੇਆ ਹਾੱਲੇ ਚੜਾਇਆ ਬੜੀਆਂ
ਕੀ ਪਤਾ ਕਿੱਥੇ ਡਿਗ ਜਾਵੇਂ
ਤੱਕ ਯਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੱਜ ਆਪਣਾ
ਉਹੀਓ ਸੱਚਾ ਆਸ਼ਿਕ਼ ਕਹਾਵੇ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
Bajwa Mustapur 