Bajwa Mustapur

ਸਮਝ ਕੇ ਕੋਮਲ ਫੁੱਲਾ ਨੂੰ

ਹੱਥਾ ਕੰਦ੍ਦੇਯਾ ਨੂ ਪਾ ਲਇਆ

ਕਾਹਣੂ ਵੇ ਕਮਲੇ ਦਿਲਾ ਓਏ

ਪਿਆਰ ਬੇਕਦਰਾ ਨਾਲ ਪਾ ਲਇਆ

ਛੱਡ ਕੇ ਨਰਮ ਏਹਸਾਸ ਨੂ

ਜਖਮ ਹੱਥਾ ਉੱਤੇ ਪਵਾ ਲਇਆ

ਰਾਵਾਂ ਭਾਰਿਯਾਂ ਸੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ

ਨੰਗੇ ਪੈਰੀ ਜਾਨ ਦਾ ਮੰਨ ਕੀਉ ਬਣਾ ਲਿਆ

ਮੰਜਿਲ ਸੀ ਹਾੱਲੇ ਦੂਰ ਬੜੀਆਂ

ਰਾਹ ਵੀ ਅੱਸੀ ਗਵਾ ਲਿਆ

ਪਹੁਚਾਂਗੇ ਇਕ ਦਿਨ ਜਰੂਰ ਓਥੇ

ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਦਿਲ ਨੂ ਸਮਝਾ ਲਿਆ

ਪਹੁਚੇ ਤਾ ਵੇਖੇਆ ਬੂਹੇ ਸੀ ਬੰਦ

ਡੇਰਾ ਪੱਕਾ ਅੱਸੀ ਵੀ ਲਾ ਲਿਆ

ਤੈਨੂ ਇਕ ਨਜਰ ਵੇਖਣ ਲਈ

ਕਰ ਉਡੀਕਾ ਆਪ ਨੂ ਬੁੱਤ ਬਣਾ ਲਿਆ

ਕਲਮ :– ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰੀਆ )