Bajwa Mustapur

ਜਦੋ ਕਰ ਨਾ ਸਕਿਆ ਹਾਸਿਲ ਤੈਨੂੰ
ਓੁਹਦੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸਮਝਾਇਆ

ਨਾ ਮਿਲੀ ਥਾਂ ਕਬਰਾ ਵਿੱਚ ਵੀ
ਤੇਰੀ ਗਾਲੀ ਚ ਆਨ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ

ਕੱਡਦੇ ਕਸੀਦੇ ਲੰਘਦੇ ਲੋਕੀ
ਇਕ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸਾਧ ਬਣਾਇਆ

ਇਸ ਚੰਦਰੇ ਹੁਸਨ ਦੇ ਕਹਿਰ ਨੇ ਤਾਂ
ਕਇਆ ਨੂੰ ਸੂਲੀ ਚੜਾਇਆ

ਕਹਿੰਦੇ ਹਰਮਨ ਮੁੜ ਜਾ ਵਾਪਿਸ
ਇਥੋ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕੁਜ ਵੀ ਥਿਆਇਆ

ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਭਾਵੇ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈ
ਮੁੜ ਆਖੇਂਗਾ ਮੇਂ ਪਛਤਾਇਆ

ਲਾ ਇਲਾਜ਼ ਇਹ ਰੋਗ ਪੈੜ੍ਹਾ
ਕਿਉ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਐਂਵੇ ਲਾਇਆ

ਬਾਜਵਾ ਵੇ ਮੁਸਤਾਪੁਰ ਵਾਲਿਆ
ਇਸ਼ਕ਼ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੰਥ ਨਾ ਆਇਆ

ਕਲਮ :– ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰੀਆ )

ਸਜਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਸੀ
ਸਜਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਪਹਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ

ਚੰਨ ਸੀ ਨਿਖਾਰ ਤੇ ਤਾਹੀਊ ਚਾਨਣੀ ਉਹ ਰਾਤ ਸੀ
ਸੰਘਦੇ ਸੰਘਾਓੰਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਬਾਤ ਸੀ

ਸੋਹਣੇ ਮੁਖੜੇ ਦੇ ਵੱਲ ਮਾਰੀ ਜਦੋ ਝਾਤ ਸੀ
ਕੁਜ ਵੀ ਨਾ ਚੇਤੇ ਰਿਹਾ ਭੁੱਲੀ ਸਾਰੀ ਕਾਏਨਾਤ ਸੀ

ਬੁੱਲਾ ਨੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਜੱਜਬਾਤ ਸੀ
ਅਖਾਂ ਊਹਦੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਪਾਈ ਕੋਈ ਬਾਤ ਸੀ

ਬੜੇ ਓਖੇ ਦੱਸਣੇ ਊਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਹਾਲਾਤ ਸੀ
ਮੱਠੀ ਮੱਠੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋ ਨੇ ਕੀਤੀ ਪਰਭਾਤ ਸੀ

ਰਿਹਾ ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਜੋ ਸਾਥ ਸੀ
ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ ਫੇਰ ਕਿੱਦਾ ਲੰਘੀ ਉਹ ਰਾਤ ਸੀ

ਸਜਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਸੀ
ਸਜਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਪਹਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ…

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਬਿਨ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਿਵੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ
ਅਖੀਰ ਇਕ ਦਿਨ ਸੁੱਕ ਹੀ ਜਾਣਾ

ਰਾਹਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਉਡੀਕਾਂ ਨੇ
ਖੋਰੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਕ ਦਿਨ ਮੁੱਕ ਹੀ ਜਾਣਾ

ਤੇਰੀ ਸੋਚਾਂ ਫਿਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ
ਮੈਂ ਪਥੱਰ ਵਾਂਗ ਬੁੱਤ ਬਣ ਹੀ ਜਾਣਾ

ਜੇ ਹੁੰਦੀ ਕਦਰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਓੁਹਨੂੰ
ਸ਼ਾਇਦ ਓੁਹਨੇ ਨਹੀ ਸੀ ਕੀਤੇ ਰੁਕ ਜਾਣਾ

ਫੇਰ ਲਗਦਾ ਏ ਗਲੀਆਂ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀਆਂ ਵਿੱਚ
ਊਹਨੇ ਰੁਲਣ ਲਈ ਤੈਨੂ ਸੁੱਟ ਹੀ ਜਾਣਾ

ਰੌਂਦਿਆ ਕੁਰਲਾਂਦਿਆ ਇਕ ਦਿਨ ਤੂੰ
ਫੇਰ ਅੰਦਰੌ ਅੰਦਰੀ ਟੂਟ ਹੀ ਜਾਣਾ

ਬਾਜਵੇਆ ਓਏ ਮੁਸਤਾਪੁਰ ਵਾਲਿਆ
ਊਹਨਾ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਤੈਨੂੰ ਭੂੱਲ ਹੀ ਜਾਣਾ

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਐਂਵੇ ਮਾੜਾ ਕਹਿੰਦੇ  ਸ਼ਰਾਬ ਨੂੰ
ਜੋ ਕਇਆ ਦੇ ਘਰ ਪੱਟਦੀ ਏ

ਜਰਾ ਵੇਖੋ ਗੋਰ ਨਾਲ ਨਜਰਾਂ ਮਾਰ ਕੇ
ਕਇਆਂ ਨੂੰ ਉਜੱਡਨੋ ਡਾਕਦੀ ਏ

ਦੁਖ ਤਕਲੀਫਾਂ ਘਾਟੇ ਵਾਦੇ
ਲੋਕੀ ਇਹਦੇ ਸਹਾਰੇ ਜਰ ਜਾਂਦੇ

ਜੋ ਰਹੇਂਦੇ ਕੋਹਾ ਦੂਰ ਇਸਤੋ
ਖੋਰੇ ਕਿੱਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਰ ਜਾਂਦੇ

ਦੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾ ਗੱਲ ਕੋਈ
ਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਹੋਵੇ

ਜੇ ਹੋਵੇ ਨਾ ਦਾਰੂ ਕੋਲ ਮਿਤਰੋ
ਫੇਰ ਬੇਰੰਗਾ ਜਿਹਾ ਮਾਹੋਲ ਹੋਵੇ

ਦਰਦਾ ਦੀ ਇਹਨੂੰ ਦਵਾ ਕਹਿੰਦੇ
ਹਰ ਮਰਜ ਦਾ ਇਹ ਇਲਾਜ ਏ

ਅਮੀਰ ਤੋ ਲੈ ਕੇ ਗਰੀਬ ਤਕ
ਹਰ ਕੋਈ ਇਹਦਾ ਮੋਹਤਾਜ ਏ

ਜੁੜ ਬਹਿੰਦੇ ਜਦੋ ਕੀਤੇ ਯਾਰ ਕਦੇ
ਡੱਟ ਖੁਲਦੇ ਹੁੰਦੀ ਜਦੋ ਰਾਤ ਏ

ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦੇ ਲੁਟਦੇ ਨਜਾਰੇ
ਕਰਦੇ ਗੱਲਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦ ਨੇ

ਬਾਜਵਾ ਕਿਉ ਕਰਦੇ ਨਫਰਤ ਇਸਤੋ
ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਏਸ ਕੋਲ ਜਵਾਬ ਏ

ਇਹ ਰੀਤ ਪੁਰਾਨੀ ਚਲਦੀ ਆਈ
ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਥਾ ਆਬਾਦ ਨੇ

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਜਿੰਦ ਨਿਮਾਣੀ ਦੁਖਾਂ ਨੇ ਘੇਰੀ
ਆਪਣੇ ਵੀ ਛੱਡ ਗਏ ਸਾਥ ਨੇ

ਦਿਨੇ ਹਨੇਰਾ ਦਿਸਦਾ ਮੈਨੂ
ਉੱਤੋ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਏ

ਕਿਸਨੂੰ ਅਪਣਾ ਆਖਾ ਮੈਂ
ਕੋਈ ਨਾ ਦੇਂਦਾ ਸਾਥ ਏ

ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਚੋ ਚੋ ਢਈਆ
ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋਏ ਜਜਬਾਤ ਨੇ

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ
ਰਾਹਾਂ ਉਡੀਕਾਂ ਤੇਰੀ ਵੇ

ਬਾਰ ਬਾਰ ਮੈਂ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲਾ
ਬੂਹੇ ਤੇ ਲਾਈ ਢੇਰੀ ਵੇ

ਅਖਾਂ ਹੋਈਆਂ ਪਥਰ ਮੇਰੀਆਂ
ਘੜੀਆਂ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਲਮੇਰੀ ਵੇ

ਕਰ ਇਤਬਾਰ ਭਰੋਸਾ ਵੇ ਤੂੰ
ਤੇਰੀ ਆਂ ਵੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੇ

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਹਾੜਾ ਈ ਓਹ੍ਹ ਮੇਰੇ ਡਾਡੇਈਆ ਰੱਬਾ
ਇੰਨਾ ਕਹਿਰ  ਤੂੰ  ਕਾਹਤੋ ਕਮਾਈਆ

ਤੇਰੀ ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦਿਨ ਕੱਟਦਾ ਸੀ
ਕਿਓੁ ਦੁਖ ਝੋਲੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਾਇਆ

ਤੇਰਾ ਨਾ ਲੇ ਕੇ ਸੀ ਸਾਹ ਚਲਦੇ
ਕਿਓੁ ਓਹਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਵੇ ਕਟਾਇਆ

ਕਿਓੁ ਮੋੜ ਲਿਆ ਤੂੰ ਮੁਖ ਮੈਥੋ
ਏਡਾ ਕੀ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਮਾਇਆ

ਤੇਰਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਮੈਂ
ਕਦੇ ਵੀ ਨੀ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ

ਮੈਂ ਵੰਡ ਦਾ ਰਿਹਾ ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ
ਕਦੇ ਬੁਰਾ ਨੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਚਾਇਆ

ਸਬਰ ਕੀਤਾ ਮੈਨੂੰ  ਜੋ ਵੀ ਮਿਲਿਆ
ਮਾੜਾ ਚੰਗਾ ਲੋਕਾਂ ਤੋ ਅਖਵਾਈਆ

ਹਰ ਦਰ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦਾ ਰਿਹਾ ਮੈਂ
ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੈਰ ਨੀ ਕਮਾਇਆ

ਤੇਰਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ ਰੱਬਾ ਮੈਨੂੰ
ਤੇਰੇ ਬਾਜੋ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਰਮਾਇਆ

ਹੋ ਨਾ ਖਫਾ ਬਕਸ਼ ਦੇ “ਹਰਮਨ” ਨੂੰ
ਤੈਨੂੰ “ਬਾਜਵੇ” ਨੇ ਸਦਾ ਮੰਨ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਦਰਦ ਬਥੇਰੇ ਨੇ ਇਸ ਦੁਨਿਯਾ ਵਿਚ
ਕਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦਰਦ ਵੰਡਾਵਾ

ਦਰਦਾ ਵਾਲੀ ਚੱਕ ਕੇ ਗਠੜੀ
ਕਿਸ ਆਪਣੇ ਦੇ ਮੋਡ੍ਦੇ ਤੇ ਪਾਵਾ

ਆ ਕੇ ਬੇਹੇ ਕੋਈ ਕੋਲ ਮੇਰੇ
ਸੱਟਾ ਸੀਨੇ ਲੱਗਿਆ ਵਖਾਵਾ

ਕੋਈ ਦੇ ਦੇ ਦਵਾ ਪੀੜਾ ਦੀ
ਹਰਮਨ ਨਾ ਰੋਵਾ- ਕੁਰ੍ਲਾਵਾ.

ਕਲਮ :–  ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰੀਆ )