Archive for the ‘PUNJABI’ Category
0
ਦਿਲ ਕਰ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਮੋੜ ਗਏ
ਬੜਾ ਓਖਾ ਜੀਨਾ ਤੇਰੇ ਬਿਨ ਸੱਜਣਾ
ਸਾਡੇ ਸੱਦਰਾ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਦਾ
ਅੱਸੀ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰਹੇ ਵਸੋਉਂਦੇ
ਸਾੱਡੀ ਠਹਿਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤੀ ਨੂੰ
ਡੁੱਬਦੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾ ਕੀ ਬਚੋਉਣਾ ਸੀ
ਹੀਰੇਆ ਦੇ ਮੁੱਲ ਅੱਗੇ
ਕੋਡੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਮੁੱਲ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਖਰੀ
ਓਹਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕੀ ਤੁੱਲ
ਕੀਤਾ ਕਿਸੇ ਜੇ ਇਹਸਾਨ ਹੋਵੇ
ਮੁੱਲ ਚੁਕੋਣਾ ਜਾਂਦੇ ਭੁੱਲ
ਅਮੀਰਾ ਦਾ ਤੇ ਰੱਬ ਵੀ ਰਾਖਾ
ਜਾਵੇ ਹਨੇਰੀ ਗਰੀਬ ਤੇ ਝੁੱਲ
ਸੋਹਣਇਆ ਸ਼ਕਲਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ
ਚੰਗੇ ਦਿਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਰੁਲ
ਗੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤਇਆ ਦੀ ਜੇ ਪੱਕੀਆਂ ਨੇ
ਕਿਥੋ ਜਾਣ ਫੇਰ ਛੇਤੀ ਖੁੱਲ
ਮਾੜੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕੋਈ
ਜਾਂਦੇ ਮਿਹੰਗੀਆਂ ਉੱਤੇ ਡੁੱਲ
ਬਾਜਵਾ ਟਾਹਣੀ ਪਰ ਝੁਕਦੀ ਓਹ੍ਹੀ
ਲੱਗੇ ਹੋਣ ਜਿਥੇ ਰੱਜ ਕੇ ਫੁੱਲ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ਸਾਂਝਾ ਚੁੱਲਾ ਹੋਵੇ
ਇੱਕੋ ਹੀ ਥਾਂ ਹੋਵੇ
ਪਿਆਰ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ
ਵੇਹੜੇ ਬੋੜ ਦੀ ਛਾਂ ਹੋਵੇ
ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਨਾ ਓਹਲਾ ਹੋਵੇ
ਰਾਜ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਖੋਲਿਆ ਹੋਵੇ
ਮਾੜਾ ਬੋਲ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬੋਲਿਆ ਹੋਵੇ
ਪੈਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਲਇਆ ਹੋਵੇ
ਬੁਜ਼ੁਰਗਾ ਦਾ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋਵੇ
ਛੋਟਇਆ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮਝ ਬਰਕਰਾਰ ਹੋਵੇ
ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਦੇ ਤਕਰਾਰ ਹੋਵੇ
ਗੱਲ ਘਰ ਦੀ ਨਾ ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ
ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਂ ਜੁਬਾਂ ਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਹੋਵੇ
ਕਿਸੇ ਫਰਿਯਾਦੀ ਦਾ ਨਾ ਕਦੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਹੋਵੇ
“ਬਾਜਵਾ” ਓਏ ਮੁਸਤਾਪੁਰ ਵਾਲੇਆ
ਐਸਾ ਹੱਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਵੇ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ਮੈਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸਮਝਾਇਆ
ਓਹਨੂੰ ਰੱਤਾ ਤਰਸ ਨਾ ਆਇਆ
ਜਦੋ ਪੱਲਾ ਸੀ ਓਹਨੇ ਛਡਾਇਆ
ਮੈਨੂੰ ਜਿਉਣਦਇਆ ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਆ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੀ ਓਹਨੂੰ ਬਣਾਇਆ
ਸਬ ਛਡ ਓਹਦੇ ਮਗਰ ਸੀ ਆਇਆ
ਓਹਨੇ ਕੋਡੀ ਵੀ ਨਾ ਮੁੱਲ ਪਾਇਆ
ਵਾਂਗ ਕੰਡਇਆ ਦੇ ਕੱਡ ਕੇ ਵਗਾਇਆ
ਬਾਜਵੇਇਆ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਸਦਾ ਆਇਆ
ਇਸ਼ਕ਼ ਹੁਸਨ ਨਾ ਇਕ ਥਾਂ ਸਮਾਇਆ
ਸਚ ਲੋਕਾ ਨੇ ਆਖ ਸੁਣਾਇਆ
ਰਾਹ ਮੁੜਣ ਦਾ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥਯਾਇਆ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋ ਕੱਡਇਆ
ਭਾਵੇ ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਵੀ ਸਦਾ ਆਖਇਆ
ਜੱਦ ਤੱਕ ਮੇਂ ਰਹੀ ਸੱਜਣਾ ਜਿਉਂਦੀ
ਨਹੀ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਵੀ ਕਦੇ ਝਾਕਇਆ
ਤੇਰੇ ਹਰ ਸ਼ੋਂਕ ਨੂੰ ਪੁਗਾਉਣ ਦੀ ਖਾਤਿਰ
ਸਿਹਾ ਸੱਬ ਕੁੱਜ ਮੁਹੋ ਕੁੱਜ ਨਾ ਆਖਇਆ
ਰਹੀ ਬੰਨ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਮੈਂ
ਖਾ ਠੋਕਰਾਂ ਤੇਰਾ ਕੁੱਜ ਵੀ ਨਾ ਵਿਗਾਡਇਆ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਨੀ ਲਾਇਆ ਮਰਹਮ ਮੇਰੇ ਜਖਮਾ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਸੁਖ ਹਰ ਵੇਲੇ ਰੱਬ ਕੋਲੋ ਅਰਦਾਸਇਆ
ਪਰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਕਹਿ ਤਾ ਮੈਨੂੰ ਜੇ ਗੈਰ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ ਚੜਦੀ ਸੁਵੇਰ ਤੇ ਢਾਲਦੀ ਦੋਪਹਿਰ
ਹਰ ਪਲ ਮੰਗੀ ਸੋਹਣਇਆ ਵੇ ਤੇਰੀ ਹੀ ਖੈਰ
ਭਾਵੇ ਵੱਸ ਗਿਆ ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਗੈਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ਜੀ ਕਰਦਾ ਖੰਬ ਲਾ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਵਾਂ
ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਪੈਰ ਲਾਵਾਂ
ਕਾਲੀਆਂ ਘਟਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਜਾਵਾਂ
ਓਸ ਉਚਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਛੂ ਕੇ ਆਵਾਂ
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਰ ਓਹ ਰਾਜ ਮੈਂ ਵੇਖਾ
ਦਿੱਤਾ ਰੱਬ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਨਾਯਾਬ ਮੈਂ ਵੇਖਾ
ਕੌਣ ਬਣਇਆ ਸਰਤਾਜ ਮੈਂ ਵੇਖਾ
ਕਿਹੜਾ ਅਰਸ਼ ਤੋ ਹੋਇਆ ਮੋਹਤਾਜ ਮੈਂ ਵੇਖਾ
ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਉਡਾਰੀ “ਹਰਮਨ” ਮਾਰਾ
ਕੱਲਿਆ ਹੀ ਮੈਂ ਵਕ਼ਤ ਗੁਜ਼ਾਰਾ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤੋ ਨਾ ਹਾਰਾ
ਭਾਵੇ ਜੁੜ ਬਹਿਣਦਿਆ ਹੋਣ ਚਿੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ
ਨਾਲੇ ਵੇਖਾ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੋਵੇ
ਕਿਹੜਾ ਆਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖਲੋਵੇ
ਕੌਣ ਦੁਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਡਾਂ ਢੋਵੈ
ਅਸਲੀ ਚੇਹਰੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਨ ਫੇਰ ਹੋਵੇ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਣ ਕੇ ਹੱਕ ਜਤਾ ਜਾਂਦਾ
ਆਪਣਾ ਬਣ ਕੇ ਇਹਸਾਸ ਕਰਵਾ ਜਾਂਦਾ
ਭਾਵੇ ਹਨੇਰਿਆ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਮਿਟਾ ਜਾਂਦਾ
ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ “ਬਾਜਵਾ ” ਕਿਉ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦਾ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ਕਹਿੰਦੇ ਤੀਰ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਚੰਦਰਾ
ਰਾਤ ਔਖੀ ਲੰਘੋਉਣੀ ਤਾਰੇਆ ਦੇ ਨਾਲ
ਸਾਡੀ ਕਿੰਨੀ ਗੁਜਰੀ ਕਿੰਨੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ
ਲੱਗਾ ਪਤਾ ਨਾ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਲਾਰੇਆ ਦੇ ਨਾਲ
ਕੰਧਾ ਕਚੀਆਂ ਤੇ ਛੇਤੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ
ਮਹਿਲ ਖੜਦੇ ਜੋ ਉਸਰੇ ਸਹਾਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ
ਮਾਝਦਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਤੇ ਫਸਦੀਆਂ ਨੇ ਅਕਸਰ
ਮਾਝੀ ਓਹੀ ਜੋ ਲਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇਆ ਦੇ ਨਾਲ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ਛੱਡਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾ ਇਕ ਵਾਰ
ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਮਾਰ ਲੈਂਦੀ
ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ
ਮੈਨੂ ਸੂਲੀ ਚਾੜ ਦੇਂਦੀ
ਮਰਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ
ਸਾਨੂੰ ਭੋਰਾ ਵੀ ਚੈਨ ਨੀ ਆਇਆ
ਤੂੰ ਤਾ ਐਨੀ ਬੇਦਰਦ ਨਿਕਲੀ
ਇਕ ਅਥਰੂ ਵੀ ਨੀ ਬਹਾਇਆ
ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )
ਦਿਲ ਦਾ ਸੀ ਟੁਕੜਾ ਜਿਸਨੂ ਬਣਾਇਆ
ਉਸ ਜਾਲਿਮ ਨੇ ਹੀ ਵੱਡ ਕੇ ਖਾਇਆ
ਖੂਨ ਮੇਰਾ ਸੀ ਓਹਨੇ ਤਲੀਆਂ ਤੇ ਲਾਇਆ
ਮੇਰਾ ਉਠਇਆ ਜਨਾਜਾ ਓਹਨਾ ਖੁਦ ਨੂ ਸਜਾਇਆ
ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ ਵੀ ਸੀ ਓਹਨੇ ਮੁਹ ਨੂੰ ਲੁਕਾਇਆ
ਮੈਂ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ ਰਾਵਾਂ ਓਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ
ਖੋਰੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕਾ ਆਉਣ ਮੈਨੂ ਵੀ ਰੁਵਾਇਆ
ਕਬਰ ਮੇਰੀ ਤੇ ਪੈਰ ਓਹਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਪਾਇਆ
ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਪਿਛੋ ਡੇਰਾ ਓਹਨਾ ਨਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾਇਆ
ਰੱਲ ਕਾਤਲਾਂ ਨਾਂ ਮੇਰੇ ਸੀ ਓਹਨਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ
ਕਿਉਂ ਬਾਜਵੇ ਦਾ ਚੇਤਾ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਆਇਆ
ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਸੀ ਜੀਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਲੁਟਾਇਆ
ਫੇਰ ਵੀ ਰੱਬਾ ਮੁਆਫ ਕਰੀ ਓਹਨੂੰ
ਮੇਰਾ ਮੁੱਲ ਭਾਵੇ ਕਦੇ ਨੀ ਪਾਇਆ
ਇਸ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੇ ਚੰਦਰੇ ਹਨੇਰਇਆ ਚੋ
ਕੋਈ ਜਿਉਂਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਇਆ
Bajwa Mustapur 