Bajwa Mustapur

ਮੈਂ ਵੀ ਚੋਉਂਦਾ ਸੀ ਉਹਨੂੰ

ਉਹ ਵੀ ਜਾਣ ਵਾਰਦੀ ਸੀ

ਖੋਰੇ ਕਰਜ ਸੀ ਉਹ ਕਿਹੜਾ

ਜੀਦਾ ਮੁੱਲ ਉਹ ਤਾਰਦੀ ਸੀ

ਹੋਵਾ ਨਾ ਜੱਦ ਕੋਲ ਮੈਂ

ਮੇਰੀ ਫੋਟੋ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ ਸੀ

ਉਹਦੀ ਇੱਕੋ ਕਾਤਿਲ ਤੱਕਣੀ ਹੀ

ਸਾਡਾ ਸੀਨਾ ਠਾਰਦੀ ਸੀ

ਮੇਰਾ ਹਰ ਸ਼ੋਂਕ ਪੁਗਾਨ ਲਈ

ਆਪਣੀਆ ਰੀਜਾ ਮਾਰਦੀ ਸੀ

ਕਿੱਦਾ ਖੁਸ ਰਹਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ

ਬਸ ਏਹ੍ਹੋ ਗੱਲ ਵਿਚਾਰਦੀ ਸੀ

ਭਾਵੇ ਹੋਵਾ ਮੈਂ ਨਾਰਾਜ ਕਦੇ

ਪਰ ਉਹਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸੀ

ਸਾਡੇ ਕਿੱਤੇ ਕਈ ਟੁੱਟੇ ਵਾਦੇ

ਪਰ ਉਹ ਪੱਕੀ ਕੋਲ ਕਰਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਅੱਸੀ ਭਾਵੇ ਉਹਨੂੰ ਉਡੀਕੀਆ ਨਹੀ

ਉਹਨੂੰ ਭੁਖ ਸਾਡੇ ਦੀਦਾਰ ਦੀ ਹੀ ਸੀ

ਅੱਸੀ ਪਤਝੜ ਵੇਖੀ ਹਰ ਪਾਸੇ

ਉਹਨੇ ਲਿਆਂਦੀ ਰੁੱਤ ਬਹਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਹੰਜੂ ਆਨ ਤੋ ਪਹਿਲਾ ਸੀ ਪੂੰਜ ਦਿੰਦੀ

ਹੱਸੇ ਖਿੱਲਰ ਦੇ ਜਦੋ ਵੰਗ ਛੰਨਕਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਮੈਂ ਲੱਬ-ਦਾ ਰੱਬ ਮੰਦਿਰ ਮਸਜਿਦਾ ਚ ਰਿਹਾ

ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਰਤੀ ਉਤਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਸੀ ਕੋਹਾ ਦੂਰ ਓਸ ਤੋ

ਉਹਦੇ ਲਈ ਹਰ ਘੜੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਸ਼ਕ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉਹ ਕਰ ਲੈਂਦੀ

ਕਰਾ ਸੱਜਦੇ ਉਹਦੇ ਗੱਲ ਇਤਬਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਲਿਆ ਇਮਤਿਹਾਨ ਉਹਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ

ਸਾਡੀ ਬਣ ਗਈ ਆਦਤ ਹਰ ਵਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਅੱਸੀ ਮੰਗਦੇ ਸਫਾਈ ਖੋਰੇ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸੀ

ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਦੁਖ ਸਹਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਉਹਦੇ ਜਾਨ ਪਿਛੋ “ਹਰਮਨ ” ਨੂੰ ਇਹਸਾਸ ਹੋਇਆ

ਖੇਡ ਸੋਖੀ ਨਹੀ “ਬਾਜਵਾ” ਇਸ਼ਕ਼ ਵਿਆਪਾਰ ਦੀ ਸੀ

“ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ” ਵੇ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਗਲੀ ਗਲੀ

ਗੱਲ ਉਹਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸਾਡੀ ਹਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਕਲਮ- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਜੀ ਕਰੇ ਤੇਰੇ ਗੱਲ ਦਾ ਹਾਰ ਬਣ ਜਾ
ਜੇਹਿੜਾ ਸਜਾਏ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣ ਜਾ

ਬਣ ਚੂੜੀਆਂ ਛੰਣ ਛੰਣ ਕਰਦਾ ਫਿਰਾਂ
ਕਦੇ ਨੱਕ ਦੇ ਕੋਕੇ ਦੀ ਲਿਸ਼੍ਕਾਰ ਬਣ ਜਾ

ਬਣ ਟਿੱਕਾ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚਮਕਾ ਮੈਂ
ਤੇਰੇ ਬੁੱਲਾ ਉੱਤੇ ਹਾੱਸੇ ਦੀ ਫੁਹਾਰ ਬਣ ਜਾ

ਗੁੱਤ ਦਾ ਪਰਾਂਦਾ ਬਣ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉੱਡਾ
ਕਾਲਾ ਟਿੱਕਾ ਬਣ ਰੂਪ ਦਾ ਪਹਰੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾ

ਬਣ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਕੰਦ ਉੱਤੇ ਲਮਕਾ ਮੈਂ
ਕਰੇ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਰਾਜਦਾਰ ਬਣ ਜਾ

ਬਣ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਖਿਆਲਾ ਵਿੱਚ ਘੁਮਦਾ ਰਹਾਂ
ਤੇਰੇ ਮੁਹੋ ਜੇਹਿੜਾ ਹੋਏ ਇਜਹਾਰ ਬਣ ਜਾ

ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਾਲ ਰਹੇ “ਬਾਜਵਾ” ਸਾਏ ਵਾੰਗੂ
ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਬਣ ਜਾ

ਕਲਮ – ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀ ਹਾਰ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਯਾਰਾ
ਮਜਾ ਜਿਤ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਆਵੇ

ਇਸ਼ਕ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਪੇ ਜੋ ਥੱਕਿਆ
ਉਹਨੂੰ ਇਸ਼ਕ਼ ਨਾ ਰਾਸ ਕਦੇ ਆਵੇ

ਇਸ਼ਕ਼ ਖਡਾਵੇ ਖੇਡਾ ਉਖੀਆ
ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਾ ਮੈਦਾਨ ਚ ਪਾਵੇ

ਬਣ ਸੱਜਣਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਦੀਵਾ
ਭਾਵੇ ਤੇਲ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਜਲਾਵੇ

ਯਾਰ ਨੂੰ ਲੱਬਦੀਆਂ ਆਪ ਗਵਾਚਾ
ਜੱਗ ਕਮਲਾ ਆਖ ਬੁਲਾਵੇ

ਕਰ ਕੇ ਕਾਰੇ ਨਾਚ ਨਚਾਵੇ
ਨੱਚ ਨੱਚ ਕੇ ਦੁਹਾਈਆਂ ਪਾਵੇ

ਜੇ ਇਸ਼ਕ਼ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਰਾਵਾਂ ਚਾਨਣ
ਉਂਜ ਹਨੇਰੇਆ ਚ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਵੇ

ਇਸ਼ਕ਼ ਨੂੰ ਪੜਿਆ ਮੁਰਸ਼ਿਦ ਹੋਇਆ
ਐਂਵੇ ਜਾਨ ਦੀ ਬਾਜੀ ਕਿਉ ਲਾਵੇ

ਬਾਜਵੇਆ ਹਾੱਲੇ ਚੜਾਇਆ ਬੜੀਆਂ
ਕੀ ਪਤਾ ਕਿੱਥੇ ਡਿਗ ਜਾਵੇਂ

ਤੱਕ ਯਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੱਜ ਆਪਣਾ
ਉਹੀਓ ਸੱਚਾ ਆਸ਼ਿਕ਼ ਕਹਾਵੇ

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਬੜਾ ਸਮਝੋਉਣੇ ਹਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕੇ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਚੇਤੇ ਕਰਇਆ ਕਰ

ਲੋਕਾ ਦੇ ਤਾਨੇ ਸਹਿਣੇ ਸਿਖ ਲੈ
ਤੂੰ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਰਇਆ ਕਰ

ਰਾਹ ਸੱਜਣਾ ਵੱਲ ਦੀ ਕੰਡਿਆ ਭਰੀ
ਨਾ ਪੈਰ ਨੰਗੇ ਤੂੰ ਧਰਿਆ ਕਰ

ਵੇਲ ਸਧਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਦਦੀ ਜਾਂਦੀ
ਉਹਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਹੱਥੀ ਫੜਿਆ ਕਰ

ਪਰ ਨਹੀ ਮੰਨਦਾ ਇਹ ਚੰਦਰਾ ਦਿਲ
ਆਖੀਰ ਯਾਦ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਏ

ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦਾਂ ਅਕਸਰ
ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਤੜਪਾ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਏ

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਰੱਬਾ ਮਾਫ਼ ਕਰੀ ਮੈਨੂੰ
ਦੁਆ ਹਰ ਰੋਜ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ

ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਾ ਖੱਟ ਕੇ
ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗੱਠੜੀ ਭਰਦਾ ਹਾਂ

ਕਿੱਨੇਆ ਦਾ ਹੀ ਬੁਰਾ ਮੰਗਦਾ
ਤੇ ਪਥੱਰ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਦਾ ਹਾਂ

ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਕਦੇ ਲਿਆ ਨਹੀ
ਬਸ ਲੋਕ ਵਿਖਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ

ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਬੂਹੇ ਢੋਏ
ਆਸ ਸੁਵੇਰਇਆ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ

ਚਾਨਣ ਅਪਨੀਆ ਰਾਵਾ ਨੂੰ
ਹੋਰ ਲਈ ਹਨੇਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ

ਸੁਖਾ ਦੀ ਹੱਲੇ ਵੀ ਥੋੜ ਹੈ
ਨਿਤ ਨਵੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ

ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਸਨ ਕਦੀ ਹਿੱਸੇ ਮੇਰੇ
ਬਾਜਵਾ ਘੁਟ ਸਬਰਾ ਦੇ ਭਰਦਾ ਹਾਂ

ਕਲਾਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )

ਹੋਲ ਪੈਣਗੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਿਤ ਤੇਰੇ ਨੀ
ਯਾਦਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਨੇ ਪਾਏ ਜਦੋ ਫੇਰੇ ਨੀ

ਖਾਲੀ ਦਿਸਣੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਨੀ
ਲੱਗੂ ਪਤਾ ਅਪਣੇ ਕੇਹੜੇ ਕੇਹੜੇ ਨੀ

ਅੱਲੇ ਦਿਸਦੇ ਨੇ ਜਖਮ ਤੈਨੂੰ ਜੇਹੜੇ ਨੀ
ਅੱਸੀ ਹੱਥੀ ਆਪ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਹੇੜੇ ਨੀ

ਸੋਚੇ ਪਾਣੀ ਚ ਰੋਡ ਕੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਹਰਮਨ
ਹੱਥ ਕਿਦੇ ਫੜਾਏ ਅੱਸੀ ਬੇੜੇ ਨੀ

ਕਲਮ :- ਹਰਮਨ ਬਾਜਵਾ ( ਮੁਸਤਾਪੁਰਿਆ )