ਮੈਂ ਨਿਮਾਣਾ ਜਿਹਾ ਬੰਦਾ
ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਮੈਂ ਕਰ ਰਿਹਾ
ਚੰਗੇ ਬੁਰੇ ਦੀ ਪਛਾਨ ਨਹੀ
ਹਰ ਸਕ੍ਸ਼ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ
ਲਹਿਰਾਂ ਪੂੱਠੀਆ ਸਮੰਦਰ ਦੀਆਂ
ਕਰ ਕੇ ਹਿਮੱਤ ਫੇਰ ਵੀ ਤਰ ਰਿਹਾ
ਭਾਵੇਂ ਵੱਗਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੁਖਾਂ ਦੀ
ਖੋਲ ਅਖਾਂ ਰਾਹ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚਲ ਰਿਹਾ